برای خاطر آیه ها

دل نوشت هایی برای خاطر آیه هایی که دوستشان دارم.

حق می‌مانَد. باطل، رفتنی‌ست.
نویسنده : مریم روستا - ساعت ۱۱:٠٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ فروردین ۱۳٩٠
 

... خدا حق و باطل را این‌گونه مثال می‌زند؛ کفِ بیرون افتاده از میان مى‏رود ولى آن‌چه به مردم سود مى‏رساند در زمین باقى مى‏مانَد.

• بارانی که می‌بارد، سیلاب‌هایی که جاری می‌شود، روی سیلاب‌ها که کف نمایان می‌شود، آب سیلاب‌ها که می‌رویاند و زنده و سیراب می‌کند، کف‌ها که از بین می‌رود و به جایی نمی‌رسد، دست‌مایه مثالی شده برای آیه‌ای که به من و تو شاخص بدهد برای تشخیص حق از باطل. که بتوانیم حق و ناحق را از هم سوا کنیم، آیه‌ای که مصداق بارزِ فرقان بودنِ قرآن است.

• باطل، هر قدر هم که های و هوی داشته باشد، هر قدر هم که سر و ریخت و ظاهرش آدم را مجذوب کند، به کفِ روی آب می‌مانَد. چند روزی، چند صباحی برقرار است، اما تمام می‌شود، محو می‌شود، از بین می‌روَد. حق امّا باقی می‌مانَد، می‌رویانَد، سیراب می‌کند، زنده می‌کند؛ مثل باران، مثل آب، مثل سیلاب. باطل، پرهیاهوست، متکبر است، پر سر و صداست، به چشم می‌آید امّا توخالی‌ست. نه سیراب می‌کند و نه درخت و سبزه‌ای برمی‌آورَد؛ مثل کفِ رویِ آب. حق به خودش متّکی‌ست، از خودش مایه دارد، مثل آب. باطل امّا حق را وسیله می‌کند برای نمایان کردنِ خودش. برای بالا نشستن از آبروی حق خرج می‌کند. مثل کفِ رویِ آب. 

• تا حق نجوشد و نخروشد این باطل‌های آمیخته در او، جدا نمی‌شود، نمایان نمی‌شود. سیلاب‌ها تا نخروشند و جاری نشوند، کف‌هاشان رو نمی‌شود. همین است که گاهی باید جوشید، خروشید، جاری شد، به شرط آن‌که بارانی باریده باشد!


...کَذَلِکَ یَضْرِبُ اللّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ
فَأَمَّا الزَّبَدُ فَیَذْهَبُ جُفَاء وَ أَمَّا مَا یَنفَعُ النَّاسَ فَیَمْکُثُ فِی‌الأَرْضِ
کَذَلِکَ یَضْرِبُ اللّهُ الأَمْثَالَ

 

پ.ن: حضرت امیر(ع) کلام نغزی دارند که بی‌ربط به آیه مورد بحث نیست: «و قد ارعدوا و ابرقوا و مع هذین الامرین الفشل و لسنا نرعد حتى نوقع و لا نسیل حتى نمطر: آن‌ها رعد و برقى نشان دادند، اما پایانش به جز سستى و ناتوانى نبود، ولى ما تا کارى انجام ندهیم رعد و برقى نداریم و تا نباریم سیلاب خروشان به‌راه نمى‏اندازیم!» (نهج البلاغه خطبه 9)


 
comment نظرات ()