برای خاطر آیه ها

دل نوشت هایی برای خاطر آیه هایی که دوستشان دارم.

اختیار ما
نویسنده : مریم روستا - ساعت ٧:۱٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

و برای هیچ زن و مرد مؤمنی شایسته نیست که وقتی خدا و رسول، فرمانی می‌دهند، برای خودشان اختیاری قایل بشوند.  

رسم ایمان همین است. بازی، قاعده‌مند می‌شود، مؤمن که می شوی. مؤمن که می‌شوی، ایمان که می‌آوری به کسی که خیر مطلق است، فرمانش را، خواسته‌اش را،  بالاتر از فرمان خودت می‌دانی. دل می‌سپری به هر چه او برایت خواسته است. و این نه فقط در دایره تکوینِ من و توست، ‌نه فقط در دایره‌ای که ما قضا و قدرش می‌نامیم، که در دایره تشریع هم رخ می‌نمایاند. تصمیم خدا و رسول بر تصمیم خودت ترجیح دارد. النّبی اولی بالمؤمنین من انفسهم. و این یکی از معانی بلندِ ولایت‌ ا‌ست.
گفتنش راحت است. اما توی میدان عمل خیلی‌هامان می‌بازیم. ولایت‌پذیر و ولایت‌مدار نیستیم. لنگ می‌زنیم. توی دایره‌مان حد تعیین می‌کنیم در مقابل فرمان خدا و رسول. تا یک جاهایی هستیم. از یک جایی به بعد بستگی دارد. باید بپرورانیم این را که وقتی مؤمن شدیم،‌ نه فقط در دایره تکوین، بلکه در عرصه تشریع هم، رسم دل‌داری،‌ دل سپردن تام است. بی اما و اگر. بی‌چون و چرا. بی شرط و شروط.  

بسم الله الرّحمن الرّحیم
وَمَا کَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْراً أَن یَکُونَ لَهُمُ الْخِیَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ

پ.ن
شأن نزول این آیه را مفسرین، ماجرای خواستگاری پیامبر از زینب بنت جحش برای زید- فرزند خوانده‌شان- گفته اند. همان زید معروف که اسمش توی آیات احزاب آمده. حالا ببینید دایره اختیار خدا و رسول تا کجا می‌کشد آدم را. تا خصوصی ترین محدوده زندگی افراد. و ما چه غافلیم.  

کربلای بوی سیب رسید.(+). نایب‌الزیاره ام. حلال بفرمایید.


 
comment نظرات ()