پرده ششم: طعم شهادت

(١) از آن کلمه هایی ست که جان می دهد برای شعار نوشتن، که بولدش کنی، قرمزش کنی و بگذاری اش وسط یک جمله و بعد هم قابش کنی، نه؟ «شهادت» را می گویم. ولی نه...کاش این نباشد، قرار است خیلی فراتر از این ها باشد. قرار است یک فرهنگ باشد، برای ملتی که اسارت ندارد، قرار است هنر مردان خدا باشد، آن ها که آن قدر مردانه زیسته اند که مردانه بمیرند، قرار است آرزویش مثل یک پیچک جان بگیرد و ببالد و همه وجومان را بگیرد: والمستشهدین بین یدیه، آن قدر که شب آخر اگر آقا ازهر کداممان پرسیدند شهادت در نگاهت چگونه است؟ بتوانیم بگوییم: احلی من العسل.

بسم الله الرّحمن الرّحیم
من المؤمنین رجال صدقوا ما عاهدوا الله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر

(٢) زره برایش بزرگ بود، پایش به رکاب نمی رسید، سیزده سالش بود خب، سیزده سال هنوز برای یک مرد جنگی شدن زود است آن هم مقابل آن لشکر مردانِ نامرد. تقصیر شما نبود. می دانم. شما چند بار مانعش شده بودید آقا، این قاسم عجیب بوی برادرتان را می داد. نمی خواستید پاره های جگر حسن(ع) را دوباره توی تشت ببینید. ولی بار آخر یک مکتوب آورده بود برایتان که دل شما لرزیده بود و دیگر نتوانستید چیزی بگویید انگار، دست خط پدرش بود، برادرتان؛ حسن مجتبی(ع). روبرویتان ایستاد، با همه هیبتِ حسنی اش، این بار آخر « فجعل یقبل یدیه و رجلیه»؛ افتاد به دست و پای شما و دست و پاهایتان را بوسید. نمی دانست با این کار چقدر وداع را برایتان دشوار کرده است.
«و خرج غلامٌ و کان وجهه شقه قمر...». رجز خوان عازم میدان شد؛ اِن تنکرونی فانا بن الحسن/ سبط النّبی المصطفی المؤتمن... ناله «یاعماه»ش که بلند شد، خودتان را به بالینش رساندید و فقط خدا می داند بر آن دل تان چه گذشت؟! «یعزّ و الله علی عمّک ان تدعوه فلا ینفعک صوته». من فدای همه آن لحظه های شما.
 سلام قاسم! سلام سیزده ساله کربلا.
سلام بر کامی که عاقبت شهد شیرین تر از عسل را چشید.
دعا کن مرا قاسم! دعا کن آن شهد را روزی کام من هم تجربه کند.

پ.ن

و زنهار، هر که شهید نشود لاجرم خواهد مرد...

/ 9 نظر / 25 بازدید
مهربان

سلام مریمم قبول باشه! بازهم پای روضه ات آمدم و باریدم... اجرت همان که می خواهی..ان شا الله!

سوره

شهادت مدلي از عروج از اين دنيا به دنياي ديگر نيست شهادت مدلي از زندگيست كه لاجرم به مدل خاصي از عروج تبديل ميشود انانكه شهادت گونه زيستند شهادت گونه نيز رفتند. به نكته ظريفي اشاره كرديد "آن ها که آن قدر مردانه زیسته اند که مردانه بمیرند"

مریم ق

سلام بر حسین و بر یارانش سلام بر مردان مرد سلام بر ادامه دهندگان راه مردان مرد سلام بر همه شهدای کربلایی سلام مریم جان عزاداریهات قبول.مثل همیشه فیض بردم.خداوند اجرت دهد.تاسوعا عاشورا منو یادت نره

مسافر

انشاالله چنان زندگی کنی که بشوی یکی از همان 313 تا و در رکاب آن "نعم الامیر" جان سپاری با شربتی شیرین تر از عسل شربت شهادت برای ما هم دعا کن بخواه "احلی من عسل "را در پناه خدا

داداش کوچیکه

دستان لطیف عشق خون خواه تو شد خورشید خجالت زده ی آه تو شد آنقدر نمک ز نبض لبخندت ریخت تا تیر نمک گیر گلوگاه تو شد... التماس دعا خواهرجونم...